Naar begin

Naar begin

Naar begin

Naar begin

Naar begin

Naar begin

Naar begin

Naar begin

 gelieve hier mijn schrijfsels over onze vierdaagse terug te vinden
Willy Dierickx

Geen enkele van de hieronder vernoemde personen is fictief; allen zijn ze van (min of meerdere kilos) vlees en van (diverse soorten) bloed..

Vooraf.

Voor mijzelf liep er al iets fout van voordat wij vertrokken waren -à Leo had mij op de” lijst verdeling kamers” gemarkeerd als V(rouw). Bij verder napluizen van deze lijst zag ik dat Monika als M(an) opgetekend werd, ik heb deze dan ook voorgesteld om te verwisselen van sekse, maar daar bedankte zij hartelijk voor en Leo vond een operatie om zijn notitie alsnog toch te doen kloppen ook niet echt nodig.

De eerste dag.

Het deed mij iets: de eerste maal mijn koffers maken sinds het overlijden van mijn vrouw, nu 3 jaar en 5 maand geleden; tijdens deze activiteit ben ik meer dan eenmaal effen moeten gaan zitten om te bekomen.

“Het leven gaat verder” zegt men dan en dat is maar goed ook want mijn verwachtingen waren hoog gespannen.

Het vroege uur van opstaan (rond 5u want ik was bij de eerste shift, die om 6 u vertrok in Heverlee) was ook al een tijdje geleden: voor mij was dat opstaan “midden in de nacht”. Gelukkig kwam Piet mij ophalen en moest mijn auto zodoende geen 4 dagen (en 3 nachten) buiten blijven staan.

Bij onze aankomst aan de St. Lambertuskerk, zat de bus al behoorlijk vol, volgens mij waren er daar al van voor 5 u aanwezig om de beste plaatsjes in te pikken. Het weze hun gegund .

Bij de stop in Berg was het voor de betrokkenen nog krapper, er waren maar juist voldoende zetels voorhanden voor de groep, al waren Marc & Mieke daar eerst niet van overtuigd, zij dachten zelfs dat er voor hen geen plaats meer was, maar dat was zonder de stoel vóóraan voor de gids gerekend …… en onze Marc zat op den eerste balkon..

Wat mij die eerste dag ook opviel was de dress-code van Raymond en Lieve, daar waar het merendeel van de groep nogal licht gekleed was (de temperaturen waren toch behoorlijk goed) liepen zij daar onder 2 rond alsof ze naar de Zuidpool vertrokken: een vrij dikke jas, pet op het hoofd en dicht bij elkaar om geen warmte verloren te laten gaan.  Enfin de laatste dag bij het diner in Nieuwpoort heeft R. een demonstratie gegeven van zijn kledingsopvatting; in meerde laagjes.  Nu moet je weten dat hij daar ter plekke VIER lagen uitgetrokken heeft en dan had hij nog meer aan dan de gemiddelde medereiziger. Ik heb zelfs een kwatong horen beweren dat dit ook een manier is om minder koffers te moeten meesleuren….

Achteraf bleek dat zijn opvatting over het nemen van foto’s ook stoeit op het principe van “hoe meer hoe beter”, maar daar zijn wij hem allen dankbaar voor.

Voordat wij ons hotel konden “innemen” mochten wij eerst het strijdperk van die avond gaan verkennen, inzingen + een inheems lied uit het rode boekje “instuderen”.

Later op de avond zou blijken dat wij ons beter kunnen distantiëren van alle liederen die uit rode boekjes komen!!!!

Ondanks het feit dat ik de eerste dag vrij moe was bij de terugkeer in het hotel, was ik toch blij dat ik ben blijven zitten (lees: drinken) om alzo de zangstonde mee te maken die spontaan ontstond. Zo eventjes de riemen losgooien werkt toch relaxerend.   

Mij viel wel op dat hoe minder alcohol de personen gedronken hadden, hoe gekker ze deden: o.a. dansjes uit de kleutertijd. Het bleef wel heel plezant.

Dan de klassieke perikelen op de kamer:

-          het stopcontact op de badkamer werkte niet; wanneer ik mijn stekker in het contact stak, hoorde ik daarbinnen van alles rammelen à ’s anderdaags ’s morgens gemeld aan de balie à ’s avonds opgelost, (ik mocht al blij zijn dat er geen kortsluiting was ontstaan)

-          de douche kraan die een eigen leven ging leiden: als ik de temperatuur van het water wou regelen deed die kraan volledig zijn eigen wil en moest ik de koude en warmtegolven maar ondergaan, enfin ik heb dit ook overleefd en de volgende dag heb ik dit probleem opgelost door voor een iets hogere temperatuur te kiezen, waardoor die verschillen minder opvielen (ik kwam wel gerimpelder vanonder de douche).

-          De gordijnen die ik niet volledig dicht kreeg, zodat ik van bij het krieken van de dag een volledig gratis lichtspel aangeboden kreeg van onze Britse vrienden, dit probleem werd de volgende dag verholpen door een flinke snok te geven aan deze doeken: op een tamelijk fel gekraak na heb ik geen verdere sporen van vernieling ontdekt aan deze.

Dag twee.

Ons optreden in de kathedraal was waarschijnlijk meer dan behoorlijk, maar ik denk dat wij zeker evenveel opgevallen zullen zijn door ons uniform, op dat vlak was het verschil tegenover het koor dat voor ons gezongen had behoorlijk groot.

Bij het vertrek vanuit Canterbury was ons DUMA-koor even een “zonder-Duma-koor” à ons Duma was haar weg verloren en had geen broodkruimels mee.  En laat het nu uitgerekend Leo zijn die Liliana gaan terugvinden is.  Als  je nu weet dat Leo op de ridderspelen in Horst de rol van bisschop vertolkte dan kan je het zo mooi niet bedenken: een bisschop zet in de schaduw van de kathedraal van Canterbury de verloren dochter terug op het goede pad.

Enfin éénmaal terug op de bus was er één iemand (A.) die vond dat Liliana de nodige straffen verdiend had: edoch nu wil het toch wel lukken zeker dat diezelfde straf-bedenker 24 u later zelf de groep verloren was in Dover Castle, zij had ergens in een vergeetput kunnen belanden. Resultaat van dit alles ; er werd over die straf niet meer gesproken. 

Dag drie.

Leeds Castle bezocht à de grote groep gemist à met Suzanne & Paul pinten gaan pakken in de riddertent, waar we moesten zorgen dat we niet weg vlogen.

En dan waren er nog die 2 stille van Gaudemus (Maria & Godelieve) als 2 grijze muizen slopen zij tussen alles en iedereen door, verschenen plots op de eerste rij en dan was het een echt plezier om hen te zien genieten van alles wat zij meemaakten.

Waren dat geen echte schatjes?

De laatste dag..

Iedereen op de bus, dus konden we vertrekken, edoch: er waren nog 2 kamer badges niet ingeleverd aan de balie, navraag bij de betrokkenen: dit bleek een misverstand

Dan waren we voor de 2^de keer klaar om de terugreis aan te vatten als er plots klonk;  “Patrick, hebt gij mijn blauwe schoenen in de koffer gestoken?”.  

Uiteraard had Patrick andere bekommernissen dan zich ledig te houden met blauwe schoenen. Lichte paniek als Joseé van de  bus afstoof -> terug naar de balie haar  badge opgevraagd -> naar de kamer gaan kijken -> vastgesteld dat er niets meer te vinden was -> kompleet buiten adem terug naar de bus om te vertrekken.

’t Is nu maar te hopen – al was het maar voor P. - dat die schoenen boven water gekomen zijn.

De zee was iets minder zacht op de terugweg,vraag het maar aan Erna….

Op den ferryboot in de regen een kort maar krachtig gesprek gehad met een persoon die ik eigenlijk tot voor deze trip maar zeer oppervlakkig kende maar die zich nu nogal openstelde met zijn/haar diepere gevoelens en levenservaringen; achter een stoer uiterlijk of opgewekt snuitje schuilt er soms heel wat leed !!!!!!

 In Boulogne Sur Mer kregen wij onze 2^de over-ijverige gids van deze vierdaagse aan onze broek, zodat wij hier moesten afzien van het eigenlijke stadsbezoek en ons reppen om nog op tijd terug in het vaderland te zijn voor het afscheidsdiner in Nieuwpoort. Het eten in België was dan toch op zijn minst copieuzer dan de kinderporties die ons in Canterbury voorgeschoteld werden. (Het was lekkerder ook).

Ondanks het feit dat ik mijzelf als een cultuurbarbaar aanschouw besef ik wel welk groot voordeel wij genoten hebben met een gids als Piet, ook als je hoorde welke louche praktijkjes hij ons aanraadde als daar waren

-      broodjes verdonkeremanen bij het ontbijt

-      zig-zag lopen bij het kasteel van Dover, zodat ze niet juist konden tellen met hoeveel wij juist waren

Alleszins: Bedankt Piet!!!!

Als er nog een dergelijke uitstap gepland wordt zullen ze rap moeten zijn om vóór mij ingeschreven te zijn!!!

 Willy Dierickx

Naar begin

Reisverslag Godelieve Goos - Gaudemus      

                                      KOORREIS CANTERBURY

Met een klein hartje staan wij, zangers van “Gaudemus” in Berg op de bus te wachten. Want we zijn maar met 2. Door spijtige omstandigheden kunnen 2 andere leden niet meegaan. Gelukkig kennen we enkele mensen van Cantabile, en we waren al besloten om zo mogelijk in hun buurt te blijven, zoals kuikentjes bij een klokhen.

Als de bus toekomt zit hij al bijna vol, maar achterin zijn nog 2 plaatsen naast elkaar vrij. Wat een grote bus; precies een kleine trein; zoals het “mazoutke” van weleer.

In Calais rijdt de bus in de buik van de “Seafrance” en wij gaan op het dek genieten van de overvaart.

In Faversham  gaan we direct inzingen. In de kerk staat op elke zitplaats een mooi geborduurd kussentje met motiefjes in kruissteek.  Een toonbeeld van plaatselijke huisvlijt. Na het zingen is er vrije tijd. We maken kennis met Faversham: een idyllisch stadje; typisch Brits met zijn “afternoon tea”.

Naar het hotel voor het avondeten, en dan moet alles ineens heel vlug gaan. Omkleden, eten en naar de kerk. Wij (Gaudemus) zetten ons achteraan, want we kennen alles niet zo goed, maar we zingen dapper mee. (Later laat een van onze koorleden weten dat ze er ons bovenuit hoort!! haha)  Dat mag niet van Liliana.

De vicar van dienst lijkt zo weggelopen uit een aflevering van “Hyacinth”. Met alle respect overigens.

Wij kunnen blijkbaar alles aan, zelfs een onbekend hymne dat ons op het laatste moment voorgeschoteld wordt. Toe maar...

Terug naar het hotel. In onze zwarte gewaden genieten we van een welverdiende pint(en) Boddington.

Wij die thuis doorslapen onder het geluid van de vliegtuigen horen hier wel het verkeer op de autosnelweg.

De volgende dag rijden we naar Canterbury.

Canterbury is niet erg groot. “Desalnietttemin” krijgen we een plannetje mee om niet verloren te lopen!! En voor wie toch verloren liep: ooit gedacht aan “Lead me Lord”? Maar we houden ons goed bij de gids en krijgen deskundige en overvloedige uitleg. Ondertussen hebben we al verschillende mensen leren kennen; allemaal even sympathiek en enthousiast. We voelen ons echt opgenomen in de groep: we zijn geen kuikentjes meer.

De kathedraal is monumentaal en prachtig. Het kan moeilijk anders; het is de hoofdzetel van de Anglicaanse kerk. Er is zoveel te zien en te fotograferen.

We zingen er ons repertorium van gisteren – behalve de mis en het zo bewerkelijke hymne, en hebben daarna nog wat vrije tijd.

Naar Dover castle. Hier wordt de groep gesplitst; zij die het kasteel bezoeken, en degenen die rond het bezoekerscentrum blijven. Wij maken een wandeling langs de krijtrotsen. Het is echt krijt – ge kunt er zelfs mee schrijven- en dus neem ik een stuk rots mee als souvenir. Gratis op te rapen; zelfs niet te koop bij de “national trust”.

Na het avondeten begeven we ons nog eens aan de Boddington. Ik ontmoet aan de toog een klasgenoot van lang geleden. Het is niet waar zeker. We blijven het lang uitleggen. Deze reis kan niet meer stuk!

Dag 3 rijden we door Kent. Voorwaar niet gemakkelijk voor de chauffeur met al die smalle weggetjes. Maar we hebben dan ook een heel goede “driver”. Naar Sissinghurst met zijn prachtige bloementuin. Een kennis van het thuisfront vroeg ons om uit te kijken naar een uiltje. (hij is een verzamelaar). En inderdaad er zijn er te koop ook, maar veel te duur... We zullen hem troosten met een notaboekje in de vorm van een uiltje – getuige van onze goede wil.

Na de middag gaat de tocht naar Leeds castle. We wandelen door een mooi park. Het panorama zou niet misstaan op het deksel van een koekjesdoos. We bezoeken het kasteel binnen en buiten, en trakteren onszelf daarna op een drankje. Een curieus bier, met de smaak van toffees, vanille en eik (zo staat op het flesje); Schots, en gebrouwen in Edinburgh.

Na het avondeten wordt er nog lang nagekaart. Weer een goedgevulde dag.

En de laatste dag is het weer omgeslagen; Engels – regenachtig. Een laatste ontbijt met worstjes. Het moet gezegd: het hotelpersoneel is hier super-vriendelijk. Maar een van de “garçons” heeft zijn schoenen vanmorgen “op de tast” aangetrokken; hij loopt rond in een wit en een blauw exemplaar.

Op de terugvaart is de zee woeliger; we moeten onze zeebenen aantrekken. Vanuit Calais gaat het rechtstreeks naar Boulogne waar een Franse gids aan boord komt. Hij is overenthousiast over zijn stad, en vertelt honderduit. Tot zijn en onze spijt moeten we hem halverwege zijn rondleiding achterlaten, want in Sandeshoved staat het avondmaal klaar.

Avondeten, waarbij de drank getrakteerd wordt door onze sympathieke orgelist, waarvoor onze welgemeende dank. Daarna is het Berg direct. Als we uitstappen hebben we een valies vol kledij waarvan de helft er niet uit geweest is; een hoofd vol herinneringen aan al het mooie en aangename dat we beleefd hebben, en een groot, blij hart , dankzij al die toffe mensen die we hebben leren kennen.

AMEN-ALLELUJA.  

Godelieve Goos - Gaudemus

Naar begin